Jump to content
Bazuinen

Vraagstelling: „Is de menselijke natuur per definitie ‘zondig’?“


Recommended Posts

Mijn mening is, dat de menselijke natuur niet per definitie zondig is. In de Bijbel betekent zondigen: „het doel missen“ Het „Easton's Bijbel Woordenboek“ (OliveTree) zegt ondermeer onder het lemma „Zonde“:

  • Zonde is "elk gebrek aan overeenstemming met of overtreding van de wet van God" (1 Johannes 3:4; Rom. 4:15), zowel in de innerlijke staat en gewoonte van de ziel, als in het uiterlijke gedrag van het leven, hetzij door nalatigheid of opzettelijk (Rom. 6:12-17; 7:5-24). Het is "niet slechts een overtreding van de wet van onze constitutie, noch van het systeem der dingen, maar een overtreding tegen een persoonlijke wetgever en morele bestuurder die zijn wet met straffen rechtvaardigt. De ziel die zondigt is zich er altijd van bewust dat zijn zonde (1) intrinsiek verachtelijk en verontreinigend is, en (2) dat het terecht straf verdient en de rechtvaardige toorn van God oproept. Vandaar dat zonde twee onvervreemdbare karakters met zich meedraagt, (1) slechte woestijn, schuld (reatus); en (2) vervuiling (macula)."
  • Het morele karakter van iemands daden wordt bepaald door de morele staat van zijn hart. De neiging om te zondigen, of de gewoonte van de ziel die tot de zondige daad leidt, is zelf ook zonde (Rom. 6:12-17; Gal. 5:17; Jakobus 1:14, 15).

De zonde is als een sluier (een Bijbels begrip) dat over de schepping is gedrapeerd en het denken van de mens beïnvloedt. De zonde werkt als een ‘filter’. Niemand kan zich, sinds de overtreding van Adam als stamvader van alle natuurlijke mensen, aan dit sluier onttrekken. Dat maakt elke handeling of wilsbeslissing per definitie zondig. De mens is geestelijk in slavernij. De mens zondigt dus omdat hij niet anders kan en niet omdat hij zondig is.

De mens zondigt dus niet, omdat hij ‘van nature’ zondig is, maar omdat er over zijn ‘natuur’ een bedekking ligt en hij ‘denkt’ dat het zondigen de normale gang van zaken is. Dat laatste is hem wijs gemaakt, door de ’slang’ die zich in de boom van kennis van goed en kwaad, bevond en Eva (de moeder van alle levenden) verleidde.

Geen handtekening

Link to comment
Share on other sites

Toelichtingen, bedoeld voor de topic vraag: Bevat (deel)artikelen van OliveTree, overgenomen en vertaald door mij. Ik heb overigens niet elke referentie vertaald; dat moge jullie zelf doen, maar dat lijkt me niet zo’n probleem.

Over ‘natuur’ in de betekenis van ‘gezindheid’ of ‘(basis)instelling’:

(Expository Dictionary of Bible Words)

physikos [fysikos, 5446]. physikos is een bijvoeglijk naamwoord dat slechts op drie plaatsen voorkomt en "natuurlijk" betekent, "geboren uit instinct". Rom. 1:26, 27 verwijzen naar de zonde van homoseksualiteit, waarbij mannen en vrouwen "natuurlijke" seksuele relaties voor elkaar opgeven en deze overdragen aan leden van hun eigen sekse - neigingen die expliciet door God verboden zijn. In 2 Petr. 2:12 worden valse leraren onder andere vergeleken met irrationele dieren, "geboren uit instinct" om gevangen en vernietigd te worden.

Wat mij betreft zijn de artikelen vrij te kopiëren, maar vermeld wel dat ze van OliveTree zijn.

(Mounce's Complete Expository Dictionary of Old and New Testament Words)

Zelfstandig naamwoord: φύσις (physis), GK 5882 (S 5449), 14x. physis betekent "natuur, natuurlijke toestand, soort". Deze term werd veel gebruikt in het klassieke Grieks. Aristoteles beschouwde fysis bijvoorbeeld als de oorspronkelijke substantie van de elementen. Homerus en Pindar gebruikten physis om "uiterlijke vorm" weer te geven. De Stoïcijnen, die geloofden dat mensen moesten leven door de natuur te volgen, gebruikten physis om een god van het universum te beschrijven. Josephus gebruikte de term bijna als synoniem voor "karakter".

In het NT is de betekenis en het gebruik van physis vergelijkbaar met de verschillende gebruiken in de oude Griekssprekende wereld. Het komt vaak voor in de geschriften van Paulus. In Rom. 11 beschrijft Paulus de "wilde olijfboom" (niet-Joodse christenen) en de "natuurlijke takken" (Joden). Hij suggereert dat de wilde olijfboom zal worden verwijderd van de boom waartoe hij "van nature" behoort en zal worden geënt in een boom waartoe hij "van nature" niet behoort. (Rom. 11:21, 24). Zijn punt is dat er geen voordeel is voor de geënte takken ten opzichte van de takken die van nature bij de boom hoorden.

physis kan ook de normale ordening van de geschapen orde beschrijven, vooral wat betreft de verschillen tussen de seksen. De term beschrijft homoseksuele relaties als "onnatuurlijk" of "in strijd met de natuur" (Rom. 1:26). Rom. 2:14 zegt dat een vorm van morele wet in de "natuur" te vinden is (heidenen die van nature de "wet" volgen). De natuurlijke orde van haarlengte staat centraal in 1 Kor. 11:14, waar physis een leraar is die ons laat zien wat gepast is (deze passage heeft verschillende interpretaties). Het onderscheid tussen onze zwakke sterfelijke natuur en de goddelijke essentie wordt verondersteld in 2 Petr. 1:4. Jakobus gebruikt physis om "soort [dier]" te betekenen (Jas. 3:7). physis betekent geboorte (afstamming) in Gal. 2:15 en verwijst naar hen die "van nature [d.w.z. geboorte] Joden zijn", maar die ook beseffen dat om een echt kind van God te zijn geloof in Jezus Christus nodig is (vgl. 2:16). Zie NIDNTT-A, 595-96.

(Nieuw Bijbel Woordenboek)

Natuur. Er zijn maar weinig woorden zo gevaarlijk dubbelzinnig als 'natuur'. Het is onmogelijk om hier alle verschillende toepassingen zorgvuldig te onderscheiden; de volgende analyse gaat alleen over de woorden die vertaald zijn met 'natuur', 'natuurlijk', 'natuurlijk' in AV en RSV. Het is veelzeggend dat zelfs deze voortkomen uit vier verschillende wortels, één Heb. en drie Gk.

1. Het Heb. woord lēaḥ, weergegeven als 'natuurlijke kracht' in Dt. 34:7, heeft de grondgedachte van 'frisheid', 'vochtigheid', en dus van de kracht die gewoonlijk geassocieerd wordt met de soepelheid van de jeugd.

2. Het Gk. bijwoord gnēsiōs en het zelfstandig naamwoord genesis stammen af van een wortel die 'geboorte', 'ontstaan' aanduidt. Het eerste, hoewel weergegeven als 'natuurlijk' in AV, Phil. 2:20, had zijn etymologische betekenis in het hellenistisch Grieks verloren en is beter vertaald met 'oprecht' (zoals RSV), 'oprecht' (zie MM s.v. voor de geschiedenis van deze betekenisverandering). Het zelfstandig naamwoord genesis komt in de genitief geval voor in Jas. 1:23; 3:6. In het eerste geval geeft RSV de genitief weer met 'natuurlijk', in het tweede 'van nature'. Het idee is dat van de opeenvolgende geboorte, verval en nieuwe geboorte die kenmerkend is voor de wereld om ons heen. Een mens ziet in een spiegel het gezicht dat door dit proces is geworden wat het is (1:23): 3:6 brengt het gevoel van een continu proces verder naar voren met de zinsnede 'het wiel' of 'loop' van de veranderende wereld. Er is overvloedig bewijs in Philo voor het contrast tussen genesis, het veranderende tafereel om ons heen, en de eeuwigheid van God.

3. Het woord vertaald 'natuurlijk' in 1 Kor. 2:14; 15:44, 46 (AV) is het Griekse psychikos. Dit bijvoeglijk naamwoord wordt in het NT gebruikt om te verwijzen naar dat wat tot psychē behoort, niet in de meest algemene betekenis van 'leven', 'ziel', maar zoals het wordt onderscheiden van pneuma. psychē in deze betekenis is het leven van sensatie, emotie, intellect los van elk bewust contact met God. Het natuurlijke lichaam van 1 Kor. 15 is een lichaam dat beantwoordt aan de behoeften van dit lagere psychē; op dezelfde manier zal het geestelijke lichaam, verder niet gedefinieerd, een lichaam zijn dat niet per se 'uit geest' bestaat, maar als het ware een geschikt 'voertuig' is voor het functioneren van de geest.

4. De woorden die het meest vertaald worden met 'natuur', 'natuurlijk', zijn physis en physikos. De basisbetekenis van physis is 'het groeiproces' en dus dat wat door zo'n proces ontstaat; vgl. Rom. 11:21, 24 voor het onderscheid tussen physis, de normale groei van een plant, en de resultaten van enten. Elke orde van wezens heeft zijn eigen fysis, Jas. 3:7 (vgl. RV mg.); het is zelfs mogelijk om te spreken van de kenmerkende fysis van God (2 Petr. 1:4), hoewel er geen groeiproces denkbaar is binnen het goddelijke Wezen zelf.

De precieze betekenis van physis, fysikos, wordt vaak bepaald door datgene waarmee physis wordt gecontrasteerd. Zo kan het worden beschouwd als kenmerkend voor brute beesten in tegenstelling tot de mensheid (2 Petr. 2:12; Judas 10) of worden gecontrasteerd met wat algemeen maar ten onrechte wordt geloofd (Gal. 4:8, Moffatt - 'goden die werkelijk zijn', physei, 'helemaal geen goden'; vgl. 1 Kor. 8:5).

Van bijzonder belang zijn de Paulinische gebruiken van physis in contrast met (i) de perversies van de niet-Joodse samenleving, (ii) de vrije genade van God in Christus en de gevolgen daarvan in het leven van de mens.

Het eerste gebruik wordt gevonden in Rom. 1:26-27; seksuele perversie wordt daar gezien als een afwijking van de norm die door de 'natuurlijke' mens wordt herkend. Hetzelfde idee is waarschijnlijk aanwezig in 1 Kor. 11:14, hoewel physis hier een verwijzing zou kunnen hebben naar de primaire betekenis 'het groeiproces' en fysiologische feiten over de lengte van ongeschoren haar.

fysis als onderscheiden van genade geeft de Jood een plaats van vergelijkend voorrecht (Gal. 2:15); het onderscheidt hem van de niet-Jood buiten het verbond (Rom. 11:21, 24), hoewel het op zichzelf niet redt. Aan de andere kant is de niet-Jood, ondanks het feit dat hij het teken van het verbond niet heeft en, ek physeōs, onbesneden is, soms in staat physei om de werken te doen die door de wet worden geëist (Rom. 2:14, 27). Tegenover alle voorrecht of goede werken staat echter het feit dat alle mensen physei kinderen des toorns zijn (Ef. 2:3). Dus physis, physikos verwijzen in deze passages naar alles wat behoort tot de staat van de wereld, Joods en niet-Joods, los van Gods genadige daad in Christus. M. H. CRESSEY

(Westminster Dictionary of Theological Terms, Second Edition)

natuur (Gr. physis, Lat. nature) Term voor het aspect van de werkelijkheid waarin veranderingen kunnen worden waargenomen. Theologisch gebruikt in de doctrines van de Drie-eenheid en de Christologie om het wezen (Gr. ousia) of de substantie (Lat. substantia) van God en Jezus Christus aan te duiden. Zie ook Christologie; Drie-eenheid, doctrine van de.

natuur, theologie van de Theologische perceptie van de natuur en dus van haar relatie tot God als schepper en onderhouder. Het is te onderscheiden van "natuurlijke theologie" omdat een theologie van de natuur niet probeert Gods bestaan te bewijzen met behulp van de rede. In plaats daarvan bevestigt het Gods activiteiten in relatie tot de natuur. Zie ook algemene openbaring; natuurlijke theologie.

Geen handtekening

Link to comment
Share on other sites

2 zondaars in mij. Eén die ervoor kiest en één die daar niet voor kiest, omdat ik zo geboren ben.

Volgens Jezus zondigen we al als we lustig naar een ander kijken. Het doen van iets in gedachten wordt beschouwd als gelijk aan het daadwerkelijk doen ervan. In dat perspectief ben ik dus een verpletterende zondaar. Dan hebben we nog hoererij, die niet alleen seksueel is, maar ook bedrog tegenover God kan zijn. Dit omvat het stellen van iets boven God, wetende dat het verkeerd is en het toch doen.

Naar mijn mening kan het laten beïnvloeden door iets op tv al hoererij zijn. Het is onmiskenbaar hoe tegenwoordig de zonde een integraal onderdeel van ons leven is geworden. We zijn zondaars, omringd door andere zondaars, in een natuur gevallen in zonde, veroordeeld door de dood. Sommigen zijn zich bewust van de zonde en nemen eraan deel, anderen zijn zich er niet van bewust en hebben er plezier in. Dan heb je nog absoluut zieke geesten die psychopatisch door het leven gaan, seriemoordenaars...

Ik geloof echter dat iedereen tot op zekere hoogte eraan deelneemt en hier grotendeels blind voor is. Op bevel in oorlogstijden worden gruwelijke zaken verborgen voor de wereld. We worden geboren in deze omgeving en accepteren als 'normaal' wat absoluut niet normaal is. We leven in een onnatuurlijke omgeving waar basisbehoeften onbetaalbaar zijn gemaakt om slechts een handjevol mensen in staat te stellen hun nieuwe wereld op te bouwen - een wereld waar de zonde ons naartoe leidt, het hoogtepunt van de duivel, waarop God zal moeten ingrijpen.

Als wij geen zondaars zouden zijn, zouden we die hulp niet nodig hebben en door de misleiding van de duivel heen kunnen kijken. Maar op massaschaal speelt dit anders af: de meeste mensen gehoorzamen de slang uit de tuin in plaats van God. Zelfs geloof in God is in dit tijdperk niet voldoende.

Link to comment
Share on other sites

Dat is een leuke vraag Hetairos, waar je uiteenlopende antwoorden op kunt verwachten. Het gaat mij bij het beantwoorden van deze vraag vooral om de praktische toepasbaarheid, dus wat wij ermee kunnen of zelfs mee moeten.

Laten wij bij Adam beginnen. Adam werd door God 'zeer goed' geschapen, dat geldt niet alleen voor zijn lichaam maar óók voor zijn menselijke natuur. Maar zeer goed is niet hetzelfde als volmaakt. De volmaakte Mens is onaantastbaar voor de zonde... 'Jezus Christus mijn Heer, U bent volmaakt, ik heb U lief, zo U bent Heilig en onaantastbaar, zó wil ik zijn, tot U roep ik, U bent mijn hulp!' --

Door de zondeval is de natuur van Adam (en die van Eva) bezoedeld, onrein geworden, waardoor Adam aan de zonde onderworpen de dood begon te sterven! De erfzonde-theorie gebruikt de zonde van Adam om alle mensen 'door hun geboorte' in die zondige staat te plaatsen. Anderen stellen dat boze geesten ieder mens individueel tot zonde moeten verleiden, waardoor die persoon tijdens zijn leven door zijn/haar eigen overtredingen een zondaar wordt.

Uitsluitsel hierover, linksom of rechtsom, hoe de zonde in de mens is gekomen is voor de vraag over zijn natuur niet van belang, vaststaat: hij is zondig! Dit is de onomstotelijke reden dat alle heidenen, alsmede alle Joden, zich moeten bekeren tot de Heer Jezus Christus om van hun zonden verlost te worden. Wie de Godheid van de Heer Jezus Christus loochent, of wie zegt Hem niet nodig te hebben, kán zijn zondeschuld onmogelijk kwijtraken. Dan volgt stap 2: Alleen de mens wiens zonden zijn weggedaan door het dierbaar bloed van de Heer Jezus kan Zijn Geest ontvangen, de  zondige mens kan de Heilige Geest niet ontvangen! Door het in geloof aanvaarden van de vergeving der zondeschuld en van het ontvangen van de Heilige Geest, wordt een begin gemaakt (wedergeboorte) dat deze mens deel krijgt aan de 'goddelijke' natuur. (2Pet.1:4) De zondaar krijgt door het aanvaarden van de Heer Jezus Christus dus een andere natuur, de natuur van een rechtvaardige.

Daar was dus besef van zondeschuld voor nodig, alsmede aanbidding van de Heer Jezus Christus om verlossing van die zonde, en tenslotte dankzegging aan Hem Jezus Christus de Kurios, dat wij Zijn Heilige Geest mogen ontvangen.

Doch deze wedergeboorte is er bij de Heer Jezus Christus Zelf niet geweest, Hij was van geboorte Heilig, voortgekomen uit de Heilige Geest. Hij had van vóór Zijn geboorte en ook dóór Zijn geboorte als Mens een Heilige natuur, Gods natuur. Ook hierin is Hij 'de eerste en de laatste', Hij is die Ene unieke Mens met de Goddelijke natuur, vandaar Joh.1:18 de Eniggeboren God.

 

 

 

 

Link to comment
Share on other sites

Daar heb ik het volgende op te zeggen:

Jakobus 3:7 handelt over de menselijke natuur:

"Want elke natuur, zowel van wilde dieren en vogels als van kruipende dieren en zeedieren, wordt getemd en is getemd door de menselijke natuur."

De tekst gebruikt het woord natuur als het zijn van de mens en het zijn van de dieren, hun aard. De opdracht van de mens in de hof van Eden was om de aarde te bevolken en haar te onderwerpen, over haar te heersen. Dat is de natuur/aard van de mens.

Deze tekst komt uit het volgende tekstgedeelte waarin ook over de aard van vijgenboom en olijfboom gesproken wordt:

Jakobus 3:1-12, in deze tekst wordt ook gesproken over de tong en de tegenstelling tussen goed en kwaad die vermengd is in de tong waardoor wij vloeken.

“U moet niet allemaal leermeesters willen zijn, mijn broeders. U weet immers dat wij dan een strenger oordeel zullen ontvangen. Want wij struikelen allen in veel opzichten. Als iemand in woorden niet struikelt, is hij een volmaakt man, die bij machte is om ook het hele lichaam in toom te houden. Zie, wij leggen de paarden een bit in de mond, opdat ze ons zouden gehoorzamen, en wij sturen daarmee heel hun lichaam. Zie, ook de schepen, al zijn ze nog zo groot en worden ze door harde winden voortgedreven, ze worden gestuurd door een zeer klein roer, waarheen de stuurman ook maar kiest en wil. Zo is ook de tong een klein lichaamsdeel, en roemt toch van grote dingen. Zie eens hoe een klein vuur een grote hoop hout aansteekt. Ook de tong is een vuur, een wereld van ongerechtigheid. Zo staat het met de tong onder onze lichaamsdelen. Ze besmet het hele lichaam, en zet onze levensloop vanaf het begin in vlam, en ze wordt zelf door de hel in vlam gezet.”

En nu komt de tekst waarnaar ik verwijs:

“Want elke natuur, zowel van wilde dieren en vogels als van kruipende dieren en zeedieren, wordt getemd en is getemd door de menselijke natuur. Maar de tong kan geen mens temmen. Ze is een niet te bedwingen kwaad, vol dodelijk vergif. Door haar loven wij God en de Vader, en door haar vervloeken wij de mensen, die naar de gelijkenis van God gemaakt zijn. Uit dezelfde mond komen zegen en vervloeking voort. Dit behoort niet zo te zijn, mijn broeders. Laat soms een bron uit dezelfde ader zoet en bitter water opwellen? Kan ook, mijn broeders, een vijgenboom olijven voortbrengen, of een wijnstok vijgen? Evenmin kan een bron zout én zoet water voortbrengen.”

De vijgenboom is een vijgenboom en zijn natuur (zijn aard) is om vijgen voort te brengen. Daarentegen is een olijfboom in staat om olijven voort te brengen. De menselijke natuur/aard is om daar tegenin te gaan en te heersen over de dieren en planten. Zij temmen de natuur (in de wetenschappelijke zin van plant, dier etc.) waarbij zij hun natuur/aard naar hun hand zetten. Men breekt de aard van het paard en brengt hem onder controle door hem een toom in de bek te leggen en heerst zo over hem en brengt hem tot gehoorzaamheid, terwijl men de takken van planten ent en zo hun natuur naar zijn hand zet. Zo heerst de mens over de natuur.

Maar wanneer zij los zijn van God dan ontstaat chaos en dat komt voort uit de zonde. Daarom staat er dat de tong een bron is van zegen maar dat er ook mensen mee vervloekt worden, dat is niet goed. Daarom staat er dat een bron geen zoet én zout water voort kan brengen. Dat komt omdat de zonde zijn intrede heeft gedaan zoals de natuur van de mens is. Daarom staat er dat allen gezondigd hebben (Rom 3:23).

Link to comment
Share on other sites

Wij beginnen als heiligen zonder zonde. Anders zou God van zijn belofte afwijken dat wij als Jezus (die niet zondigde) kunnen zijn. Door de begeerte komen wij tot zonde waardoor wij sterven (Jak 1:15). Een ongeboren kind moet dus eerst begeren en dat kan pas wanneer het dat kan. Kortom: Geen begeerte, geen zonde oftewel: Een heilig en rein begin.

Zo was het ook met Adam, deze werd zeer goed geschapen en was zonder vlek of rimpel, hij was in het begin zonder zonde. Hij wandelde in de tuin met God. Was de natuur van Adam één tot zonde? In ieder geval was hij zeer goed en dat was hij met het vermogen tot zondigen. Want het vermogen om te zondigen was er terwijl hij zeer goed gemaakt was. Dus ja, zijn natuur was geneigd tot de zonde en zo is ieder mens want allen hebben gezondigd. Zijn wij volmaakt? Met een natuur tot zondigen die tenslotte door God in een ondeelbaar ogenblik in de permanente goddelijke natuur veranderd zal worden (1 Kor 15:52) kennelijk nog niet.

Dus de vraag wordt dus niet of het zeer goed is dat God de mogelijkheid tot zonde gemaakt heeft maar hoe God dat gedaan heeft. Welke relatie heeft het vermogen tot zondigen tot “zeer goed” in Gods ogen?

Toen Christus verwekt werd in de maagd Maria werd hij voortgebracht door de wil van God doordat de Heilige Geest en de Allerhoogste (de Vader) over Maria kwamen en daarbij Christus in haar verwekten. Op dat moment daalde hij neer uit de hemel en werd mens. Zoals er geen bevruchting door Jozef heeft plaatsgevonden is het mogelijk dat Christus een geheel nieuw gecreëerd lichaam gekregen heeft zoals ook de schepping uit de wil van God voortgekomen is. Omdat hij God was bleef hij God en daalde neer uit de hemel waarbij hij zijn goddelijke natuur behield, een natuur tegengesteld aan de menselijke, zonder zonde.

Daarom staat er dat de Geest levend maakt.

Toen Jezus eenmaal op aarde was neergedaald sprak hij met een Samaritaanse vrouw over het geloof:

Johannes 4:10-14, een ontmoeting met een Samaritaanse vrouw:

“Jezus antwoordde en zei tegen haar (de Samaritaanse): Als u de gave van God kende, en wist Wie Hij is Die tegen u zegt: Geef Mij te drinken, u zou het Hem hebben gevraagd en Hij zou u levend water gegeven hebben. De vrouw zei tegen Hem: Heere, U hebt geen emmer en de put is diep; waar hebt U dan het levende water vandaan? Bent U soms meer dan onze vader Jakob, die ons de put gegeven heeft en zelf daaruit gedronken heeft, evenals zijn kinderen en zijn kudden? Jezus antwoordde en zei tegen haar: Ieder die van dit water drinkt, zal weer dorst krijgen, maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven, zal in eeuwigheid geen dorst meer krijgen. Maar het water dat Ik hem zal geven, zal in hem een bron worden van water dat opwelt tot in het eeuwige leven.”

 Dit levende water stroomt uit de troon van God: Zie Openbaring 22:1: “En hij liet mij een zuivere rivier zien, van het water des levens, helder als kristal, die uit de troon van God en van het Lam kwam.”

Dit is de rievier waarin Ezechiël zich laat meevoeren, het woord van God, dat uit de tempel stroomt. Ezechiël 47:1 (een beschrijving van het huis des Heeren, de nieuwe tempel):

“Daarna bracht Hij mij terug naar de ingang van het huis (lees tempel). En zie, er stroomde water uit, van onder de drempel van het huis naar het oosten, want de voorkant van het huis lag naar het oosten. Het water stroomde naar beneden van onder de rechterzijde van het huis, ten zuiden van het altaar.”

Dit water nu is het woord van God dat uit onze mond komt wanneer wij rein spreken.

Zie Efeze 5:25-26: “Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het waterbad door het Woord,”

Wij zijn nu de bruid van Christus en stelt hij ons rein voor zich door het waterbad van het woord.

Het levende woord nu is Christus die in onze harten wil wonen waardoor wij hem tot een huis (tempel zijn) zoals wij ook een tempel voor de Heilige Geest zijn en de Vader in ons is. Wij zijn dus een tempel voor alle drie de Goden die één zijn.

Daartoe moeten wij ons laten reinigen door het woord, zoals hij spreekt tot de Samaritaanse vrouw opdat wij een bron van levend water in onszelf krijgen.

Die bron is een zuivere bron die helder en rein water voortbrengt, het woord Gods dat Christus spreekt. Aldus brengen wij zuiver water voort door het waterbad van het woord.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...